Blogs

Therapie

Wij zitten in therapie, niet alleen onze oudste pleegdochter maar ook wij als pleegouders moeten eraan geloven. Natuurlijk doen we alles om het voor haar zo fijn mogelijk te maken, ze heeft het simpelweg nodig zodat ze in de toekomst beter met haar situatie om kan gaan. Maar jeetje wat is het confronterend en pittig, ook voor ons.

We lopen eigenlijk al een hele tijd tegen van alles aan, eerst dachten we dat we het zelf wel op konden lossen, maar na teveel trauma uitbarstingen en teveel vragen en emoties besloten we een jaartje geleden toch maar aan de bel te trekken. Een paar jaar geleden hebben wij met haar EMDR therapie gedaan en dat heeft haar heel erg geholpen. Met dit in mijn achterhoofd durven we deze nieuwe stap ook weer te nemen.

En toch is het best confronterend, de therapie begon eerst met een mega vragenlijst, de meest bizarre vragen moesten we beantwoorden en toen ik gelukkig bijna overal nee ik kon vullen, vroeg ik me wel even af of de therapie wel echt nodig was. Na het invullen van de vragenlijst moesten wij samen op gesprek komen om te praten over de afgelopen zes jaar. Hoe de komst van onze pleegdochters was geweest en over hoe we het pleegouderschap ervaren. En daar was dan ook gelijk het eerste pijnpunt, want nee ik heb het niet altijd als leuk ervaren. Natuurlijk hoort dat er ook bij, maar ik heb echt wel momenten gehad waarop ik dacht te willen stoppen. Het is soms zo moeilijk en dubbel allemaal. Er werd heel normaal gereageerd op mijn eerlijkheid en gelukkig blijkt mijn gevoel ook heel normaal te zijn. Iedereen ziet het wel eens even niet meer zitten en juist door de therapie kunnen wij als pleegouders ook leren hoe we met dit soort momenten om moeten gaan. Want het dubbele is dat juist op dit soort momenten zij de bevestiging dat ze voor altijd mag blijven zo nodig heeft. En die krijgt ze altijd, in woorden, maar toch voelt het voor haar soms anders.

Al snel werd duidelijk dat onze lieverd een posttraumatisch stress syndroom heeft en dat door haar moeilijke start de hechting niet goed op gang is gekomen. Deze combi zorgt ervoor dat ze soms wat wankel is. Het eerste blokje van de toren staat niet stabiel… en daar gaan we aan werken. De eerste sessie hebben we erop zitten, we zijn gefilmd terwijl we spelletjes met haar moesten doen. Het ging super goed en ze voelde zich op haar gemak. Afgelopen week hebben we de beelden bekeken. Het is heel bizar om jezelf dan terug te zien, hoe je doet, hoe je reageert en vooral hoe we haar ontvangen. Gelukkig is de basis bij ons heel goed, maar dat wisten we denk ik wel. Wel zagen ze bij haar een aantal kenmerken die aansluiten bij het trauma. Voor ons was het wel fijn om te zien, dat dat precies de dingen zijn die wij moeilijk vinden aan haar gedrag!

We krijgen nu wekelijks Sherborne therapie, deze is gericht op het zelfvertrouwen van het kind en het bevorderen van de hechting tussen ouders en kind. We hebben er een goed gevoel bij en hopen dat het haar en ons gaat helpen. Dat ze rust krijgt in haar overvolle koppie en dat ze zich daardoor beter kan gaan concentreren en lekkerder in haar vel gaat zitten.

Als de weken zo in het teken van pleegzorg staan, merk ik dat ik dat soms moeilijk vind. Alles is dan opeens weer even zo aanwezig, ik probeer meer na te denken bij wat ik doe en over hoe ik op haar reageer. Ik weet heel goed dat zij naar mij opkijkt, als ik niet lekker in mijn vel zit, neemt ze dat vrijwel direct over. Ze is altijd heel erg bezorgd over mij, ook daar zit voor haar een stukje trauma. De angst dat ook deze mama niet meer voor haar kan zorgen. Maar dat maakt het voor mij soms wel moeilijk. Want soms ben ik gewoon moe, of wel eens niet fit, en juist dan gaat het mis. Waardoor ik voor mijn gevoel dus altijd sterk en alert moet zijn. En dat lukt me dus niet altijd, dat hou ik niet vol.

Emoties en ik gaan niet altijd goed samen. Ik ben niet zo een goede trooster, maar ook geen huiler, waardoor ik op dat soort momenten dicht sla. Dat is iets wat ik moet gaan veranderen/leren. Want daardoor kan ik haar niet altijd goed helpen. Ze heeft mijn troost juist zo nodig. En dat is wel eens moeilijk, want door haar trauma kan ze pijn niet altijd goed aangeven. Ze kan bijvoorbeeld helemaal door het lint gaan door een mini mini sneetje, maar als ze keelontsteking heeft, dan zegt ze gewoon niets. Echt pijn voelen is voor haar heel moeilijk. Wat het voor mij soms moeilijk maakt wanneer ik er voor haar moet zijn. En waardoor ik het soms dus ook niet goed zie…of te laat. En daar wil ik aan werken. Ook bij dat mini mini sneetje mag ze huilen, ga ik niet meer zeggen dat het niets is…. want voor haar is het wel iets. En als ze ’s avonds op schoot wilt om te knuffelen dan mag dat voortaan ook, want nee daar is ze niet te groot voor. Al voelt het soms gewoon anders…zij heeft dat allemaal gemist en is daar nog steeds zo naar op zoek.

Die veiligheid en die hechting wil ik haar heel graag geven. Ik (wij) ga er dan ook echt 100% voor, want ik zie dat we er bijna zijn. Ze doet het zo super goed, ik kan alleen maar trots op haar zijn. Het wordt de komende 12 weken vast pittig en confronterend, voor haar maar ook voor ons, maar hopelijk kunnen we daarna zeggen dat het geholpen heeft voor ons allemaal!

Liefs Deb,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s