Geen categorie

Is onze relatie veranderd?

Dit jaar tikken wij de vijftien jaar verkering aan, wie had dat ooit gedacht? Want allemachtig wat heb ik mijn best moeten doen voor deze vent! Wekenlang liep ik achter hem aan, we smste (ja ik ben al oud) heel wat af, maar tot een echte date kwam het maar niet. Tot we elkaar tegen kwamen in de kroeg, na veelste veel bier durfde hij mij eindelijk te zoenen. Zo die heb ik aan de haak geslagen dacht ik! Maar nee hoor een week lang hoorde ik niets van hem, net toen ik dacht dat het niets meer ging worden wilde hij opeens met me uit. En nu vijftien jaar later zijn we nog steeds samen! En wat hebben we een hoop meegemaakt!

Toen we drie jaar samen waren, besloten we de pil weg te gooien en hoopte we dat we een gezin zouden worden. Wie mij al wat langer volgt weet dat dit niet lukte, we kwamen in het fertiliteitstraject en dit was een mega zware tijd. Je hebt dezelfde wens, maar het verdriet en het gevoel is toch voor allebei anders. Jef dacht heel lang dat het door hem kwam, dat het zijn schuld was dat het niet lukte. Toch zag ik het altijd als iets van ons samen, niet als een “fout” van één van de twee. Wel kwam ik op een gegeven moment op het punt dat ik dacht dat het nooit zou gaan lukken en ik dat zielig vond voor hem. Ik vroeg mij af of hij bij een andere vrouw misschien wel vader zou kunnen worden. Dat gaf mij een rot gevoel. Stond ik misschien zijn wens in de weg? Maar toen ik dat uitsprak werd hij boos…zo mocht ik niet denken, want voor mij zou het zelfde gelden, misschien een andere man mij wel moeder kunnen maken, wie zou het weten en waarom zou je daaraan denken, de wens was een kindje van ons samen. Gelukkig waren wij een super sterk team en hebben we elkaar altijd heel goed kunnen steunen.

Toen het einde van het traject in zicht kwam en wij nog steeds met lege handen stonden, hebben we het natuurlijk echt wel zwaar gehad. De toekomst was opeens zo anders dan we gehoopt hadden. We moesten kiezen, gaan we samen verder of gaan we een andere weg in om ouders te worden. Eigenlijk wou Jef eerst een tijdje rust, gewoon verwerken wat we hadden meegemaakt. Maar ik was al veel verder dan hem en zo rolden we misschien wel iets sneller dan goed voor ons was de wereld van pleegzorg in. Doordat het toen allemaal zo snel ging heb ik bij de komst van onze eerste pleegdochter echt wel een terugslag gehad, of hoe je dat ook moet noemen, ik was in ieder geval niet echt mezelf. Het heeft echt wel even geduurd voordat ik gewend was aan onze nieuwe situatie als (pleeg)ouders.

Nu zijn we inmiddels ruim zes jaar ouders en wat ben ik trots op ons! Vooral op Jef want wat is dat een geweldig leuke vader voor de meiden. Altijd positief, engelen geduld en zo vol trots op alle drie, ik geniet ervan om hem met de meiden te zien! Ik nam hem mee in mijn mega drang om moeder te worden en dwong hem daardoor om net zo snel te gaan als mij, achteraf is dat misschien niet goed geweest. Maar ik ben hem zo dankbaar, hij had ook nee kunnen zeggen. Mij tegen kunnen houden, maar dat deed hij niet. Hij zag in mij altijd al een moeder en wist dat ik me geen leven zonder kinderen voor kon stellen. Hij heeft altijd in ons geloofd…

Is onze relatie veranderd sinds wij ouders zijn? Ja, ik zou liegen als ik zou zeggen dat dat niet zo was. Maar veranderen we niet allemaal zodra we ouders worden? Je hebt opeens een verantwoording die je hiervoor niet had. Je voelt liefde, die je nooit eerder hebt gevoelt en een trots die je niet kunt beschrijven. Jef is mijn man, mijn grootste vriend, mijn alles. Want zonder hem had ik dit niet gehad! Dat zou ik me niet eens voor willen stellen!

love you

Liefs Deb,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s