Blogs

Vriendschap

Dit is zo een blog dat ik al 10x heb geschreven en dan toch niet durf te plaatsen, bang dat ik iemand kwetst, dat iemand zichzelf herkent in dit verhaal, maar weet je, ik vind het wel prima, ik blog en ik blog over hoe het echt is, hoe het echt voelt voor mij.

Vriendschap vind ik dus best een ding, ik ben er misschien gewoon niet zo goed in. Ook nog nooit echt geweest denk ik. Als kind al had ik niet zo heel veel vriendinnen. Hing altijd een beetje tussen alle “groepjes” in, en misschien vond ik dat ook wel prima. En eigenlijk is dat altijd een beetje zo gebleven. Ik kan de echte goede vriendschappen op 1 hand tellen, het is soms net een trein, er stappen mensen uit en weer nieuwe mensen in, en dat is prima, het leven is immers te mooi ergens spijt van te hebben.

In de tijd dat wij nog in het ziekenhuistraject zaten zijn we de meeste vrienden verloren. Door de hormonen en de emoties was ik niet altijd leuk, ik dacht het wel alleen te kunnen en nam de uitgestoken hand niet altijd (zeg maar gerust nooit) aan. Emoties liet ik liever niet zien en daarom sloot ik mezelf af en liet ik niemand dichtbij komen. Helaas duurde dit hele traject zo lang dat onze kring steeds kleiner werd. Daar wij vroeger op ieder feestje de gekste waren, nu waren wij er gewoon niet of niet meer zoals toen. En niet iedereen begreep dit. Het moeilijkste vond ik dat ik mezelf altijd moest verantwoorden, dat gewoon Nee, nooit genoeg was…. dat mensen er van alles van vonden. Dat er (bijna) niemand door het masker van verdriet heen kon kijken.

Die jaren van verdriet hebben ons gebracht waar we nu staan en daar ben ik echt rete trots op. Ergens ben ik zelfs blij dat we dit samen hebben meegemaakt. Het waren vreselijke jaren, heel zwaar en intens, maar ik heb in die tijd ook zoveel geleerd. Geleerd wat liefde is, wat vriendschap betekend, maar ook geleerd dat je niet teveel mag of kan verwachten van mensen. Vaak ben ik teleurgesteld geweest in anderen, maar hun misschien ook wel in mij…. want het heeft heus niet altijd alleen aan een ander gelegen. De echte vrienden zijn gebleven, dat dat er maar heel weinig zijn, is niet anders….

En ja ik geef toe, ik ben dus ook niet zo een goede vriendin. Niet dat ik het niet wil hoor, ik denk echt wel aan je, maar ik ben gewoon niet zo iemand die zomaar even op de koffie komt of je zomaar even belt. Ik probeer alles te onthouden, maar dat lukt me gewoonweg niet altijd. Mijn gezin staat op 1 en daar draait het grootste deel van mijn leven om. Ik geniet daarvan en hou van de simpele dingen die daarbij horen. Geef mij maar lekker de kinderen om me heen, dan ben ik het gelukkigst. Zo heel af en toe een feestje vind ik leuk, maar ieder weekend zonder kinderen daar zou ik niet aan moeten denken! Noem me maar simpel, noem me maar een moeke, ik vind het best! Ik ben inmiddels trots op mezelf, jarenlang was ik dat niet, maar nu kan je mij niet trotser meer krijgen!

En ondertussen ben ik dankbaar, dat ik door het bloggen en door instagram nieuwe mensen leer kennen. Dat ik mensen kan inspireren voor pleegzorg. Dat ik dagelijks lieve berichtjes krijg van mensen die interesse hebben in pleegzorg, dat ik hun met mijn verhalen een klein beetje kan helpen. Maar ook dat er hierdoor vriendschappen ontstaan, dat ik gewoon lekker mezelf kan en mag zijn! En natuurlijk zijn er altijd weer mensen die ook hier iets van vinden, maar ook dat vind ik prima!

Liefs Deb,

 

 

 

2 gedachten over “Vriendschap”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s