Geen categorie

Het vergeten kind

Worden jullie al gek van mij? Ja ik weet het, ik zit er erg vol van! De week van het vergeten kind….maar helaas is het nodig om hier aandacht voor te vragen.

Van dichtbij heb ik ervaren hoe het gaat, want ook onze oudste heeft voordat ze bij ons kwam al twee keer ergens anders gewoond….en dat allemaal in haar eerste levensjaar. Gelukkig hebben wij haar en later ook haar zusje een warm thuis kunnen bieden, maar helaas hebben niet alle kinderen dit geluk.

Mensen vragen wel eens aan mij waarom we destijds niet aan adoptie (wat ook super goed is) hebben gedacht. Natuurlijk hebben we daar wel eens aan gedacht, maar we waren hiervoor niet in de financiële positie. Daarbij komt ook nog eens dat wij al jaren in het fertiliteitstraject zaten en we het niet zagen zitten om dan ook nog voor jarenlang de adoptieprocedure in te gaan. Maar de voornaamste rede was dat er in Nederland ook zoveel kindjes een warm, veilig en liefdevol thuis zoeken.

In de afgelopen jaren als pleegouders hebben wij veel situaties van andere gezinnen voorbij zien komen waarbij een kindje toch niet kon blijven. In het gunstigste geval kon het kindje weer terug naar vader en/of moeder. Maar veel vaker moest er een nieuw gezin gezocht worden, omdat het simpelweg niet goed ging. Dit kan meerdere oorzaken hebben, en nee ik zal geen enkele pleegouder afvallen, ik weet heel goed hoe zwaar en hoe moeilijk het soms (of vaak) kan zijn. En iedere situatie is anders. Maar toch breekt bij dit soort verhalen mijn moederhart steeds weer. Want deze kindjes hebben vaak al een rugzak vol met ellende en door het steeds weer te moeten verhuizen wordt deze rugzak alsmaar zwaarder en zwaarder.

Via mijn instagram krijg ik (super tof trouwens) heel vaak vragen over het pleegouderschap. Het doet me super goed om te lezen dat er mensen zijn die er over nadenken om pleegouder te worden. Maar wat ik wel wil benoemen is het feit dat je zoiets alleen moet doen als je er 100% achter staat. Dat je heel goed moet beseffen dat het je gezin, zeker in het begin, echt wel even op zijn kop zet. Dat de band met een kindje moet groeien en dan er heel veel pieken maar ook nog veel meer dalen zullen zijn. En ja, voor ons is dat het zeker waard, want als je het geduld hebt en ziet hoe een kindje groeit door jouw liefde en warmte dan weet je waarvoor je het doet.

Ons geduld is ook al heel vaak op de proef gesteld, en ja ook ik heb meerdere gedacht “ik stop ermee” maar toch ga ik ervoor, voor altijd. Hoe moeilijk en zwaar het soms ook is, voor de kinderen is het nog altijd zwaarder….zij hebben er niet voor gekozen, ze doen het gewoonweg maar…. en daarom vind ik dat iedereen de petitie zou moeten tekenen, geen enkel kind mag zich vergeten voelen….

Liefs Deb,

Zit er een pleegouder in jou? www.pleegzorg.com

Een gedachte over “Het vergeten kind”

  1. Mooi artikel!
    Mijn ouders waren (Nouja zijn? Ook al is hij allang 30, hij blijft altijd mn (pleeg)broer) ook pleegouders en ik dus pleegzus. We hebben verschillende kinderen thuis gehad en eigenlijk was het elke keer onhoudbaar. Een enkele keer dat iemand “doorstroomde” naar een logische vervolgplek, bijv. begeleid kamer wonen oid, maar meestal toch weer terug naar een groep. De hechtingsproblematiek was dan zo fors, daar kwamen wij niet doorheen. En heel sneu, maar als wij er als kinderen bijna onderdoor gingen dan moesten mijn ouders toch voor ons kiezen. Gelukkig dus ook een succes verhaal, met een pleegbroer van 30 met wie we nog wel contact hebben, die betrokken is bij de familie en er gewoon bij hoort.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s