Blogs

Piep

Lieve kleine Piep, al wordt je steeds groter en kan ik je bijna niet meer optillen, je bent en blijft voor altijd mijn Piep. Piepklein was je toen je bij ons kwam, net 1 jaar maar je droeg nog maat 68/74. Je was nieuwsgierig maar ook nog bang. En al had je ons inmiddels al vaak gezien, toch moest je heel erg wennen aan alles en iedereen. De eerste maanden was het moeilijk, voor jou, voor mij, voor ons. We moesten elkaar nog leren kennen, elkaars vertrouwen winnen en elkaars liefde leren voelen.

Nu zijn we zes jaar verder en doe je het zo onwijs goed. Als ik zie hoe je was en hoe je nu bent, meisje wat ben ik dan trots! Want je doet het allemaal maar. Je kent het verhaal over je ouders goed, het maakt je soms heel boos en verdrietig. De vraag “waarom?” blijft voor jou aanwezig, bijna elke dag. Toch ga je steeds beter begrijpen waarom je hier bent en niet daar.

Vorige week werd je vanuit het niets overspoeld met emoties, je mist je moeder, al weet je niet meer wie ze is. Je houdt van haar, terwijl je niet weet van wie je dan houdt. Die dingen vind ik mooi, maar tegelijkertijd zo moeilijk. Ze zit in je hartje en dat mag, dat moet. Terwijl de tranen over je wangen biggelen zeg je mij met een trillend lipje dat ik mooi ben en dat ik op jouw moeder lijk. Ik snap wat je bedoelt, ik heb dat ook wel eens gezien. Ik hou je vast en vertel je dat als je naar mij kijkt, je je moeder een beetje ziet in mama, dat dat juist mooi is. Ik zie een klein lachje….

Die avond bekijken we samen de doos met spulletjes van vroeger, het is niet veel, maar het is van jouw. We zetten een foto op je kamer, daar waar dat een paar jaar geleden te moeilijk voor je was, nu lijkt het weer te kunnen.

En nu? Zie ik je vechten, ben je echt niet fit of zijn het emoties die ’s avonds in bed komen. Emoties als je de foto op je nachtkastje ziet…opeens viel vanavond het kwartje, de foto moet een plankje hoger, iets minder aanwezig, maar wel bij jou. Je bent het direct met mij eens…dat voelt fijner.

Wat is het soms moeilijk en wat baal ik soms van mezelf dat ik het niet altijd gelijk zie. En misschien heb ik het mis hoor en is het gewoon een buikgriep die alleen opspeelt in bed…we gaan het zien.

Lieve Piep ik hou van jou, tot de maan en terug, voor altijd.

Liefs Deb

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s