Geen categorie

Wat is echt?

Twee jaar geleden zat ze nog in mijn buik en nu wordt ze bijna twee, mijn baby….soms kan ik het nog steeds niet geloven dat dit na al die jaren nog mocht gebeuren.

2 mei 2016, ik was een dag overtijd en dat gebeurde eigenlijk nooit. Toch deed ik een test, waarom weet ik eigenlijk niet, want met zwanger worden was ik eigenlijk helemaal niet meer bezig. Sinds de komst van onze tweede pleegdochter had ik mezelf er bij neergelegd dat het niet meer zou gebeuren. En hoe moeilijk het traject ook was geweest, het was goed zoals het was. Ik deed de test en toen ik hem wou wegleggen verscheen er al een tweede streep. Ik begon te bibberen en te huilen, kon mijn ogen niet geloven, dit kon niet waar zijn. Ik was zwanger! Onze oudste vroeg wat er was, ik vertelde eerlijk wat er was en haar reactie was “moet ik dan weg” ….. Ze wist niet beter dan dat mijn buik een beetje kapot was en er geen kindjes in konden groeien. En daarom waren hun in mijn hart geboren. Haar reactie was misschien logisch, toch vond ik het vreselijk, want nooit, nee nooit zou zij weg moeten, zij maakte mij mama.

Niet alleen haar wereld maar ook die van ons stond op zijn kop. Ik durf het bijna niet te zeggen maar ik dacht zelfs heel even “waarom nu? Het is toch goed zoals het is?” Ik moest enorm wennen aan het idee en kon het ook heel lang niet geloven. Ook was de angst dat het niet goed zou gaan groot, want waarom zou het nu opeens wel gelukt zijn, als geen arts het voor elkaar kreeg om ons zwanger te maken? Maar toen we met zeven weken een hartje zagen kloppen wisten we dat het echt zo was. De meiden werden grote zus en dit keer mocht ik het kindje zelf dragen. Een kers op de taart, een cadeau, een wondertje!

En dat wondertje maakt ons gezin zo compleet. Ik ben zo trots op onze meiden. Gisteren zei de oudste dat eigenlijk alleen Bobbi echt ons kind is. Ze is zo enorm aan het vechten met dit soort dingen. Ik vertel haar dan, dat wat je voelt echt is. Dat zij en haar zusjes voor ons allemaal gelijk zijn. En zo is het ook echt. Ik zou het echt nooit anders gewild hebben. Ze vroeg ons of we het nooit aan Bobbi wilde vertellen, dat was niet nodig zei ze….ik vind dat zo lief en zo zielig tegelijk. Ik wou dat ik haar verdriet kon overnemen.

Mijn grootse wens is dat de meiden altijd bij elkaar blijven, dat hun band altijd zo mag blijven zoals nu en dat wij daar nog heel lang van mogen genieten.

En zaterdag vieren wij feest, dan vieren we de verjaardag van Bobbi, 2 jaar alweer, ik weet soms niet waar die tijd blijft hoor! Ze is zo leuk, ondeugend en lief. Ik zie veel van haar zussen terug in haar. Echt je hoeft geen bloedband te hebben om elkaar te lijken! Ik hou van ze, tot de maan en terug!

Liefs Deb,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s