Blogs

Voor de moeder van mijn meisjes

Waar ben je? Hoe gaat het met je? Heb je onderdak? Elke dag denk ik aan jou, aan jou die mijn meisjes droeg, maar niet voor hun kon zorgen.

Ja ik zeg “mijn” meisjes en ja ik weet dat ze niet echt van mij zijn. Maar wat is echt? Ik denk dat echt, dat wat je voelt is. En voor mij voelt de liefde voor de meisjes echt, voor hun ben ik echt…

3,5 jaar geleden zag ik je voor het eerst en voor het laatst. Die dag ging ik naar het ziekenhuis om jou/onze dochter te ontmoeten. Daar aangekomen kreeg ik de vraag of ik eerst even bij jou langs wou gaan. Dat die vraag kon komen had ik verwacht, jullie lagen immers in hetzelfde ziekenhuis. Toch vond ik het spannend, hoe zou je zijn? Misschien verdrietig of boos, boos op mij omdat ik je dochter mee zou nemen naar huis? Met veel meer begeleiding dan ik eigenlijk wou ging ik naar jou toe, je was helemaal niet boos of emotioneel. En daar waar ik iedere emotie in mijn lijf kon voelen, leek het jou niets te doen. Ik zeg leek, want waarschijnlijk ging je van binnen stuk….ja toch? Ik gaf je een zoen, een zoen van je oudste dochter, dit had ze mij gevraagd, ik beloofde haar dit te doen als ik je zou zien….die kus die zoveel waarde had voor haar, ik weet niet of die dat ook had voor jou. Ik zag het niet….ik zag alleen een jonge vrouw, getekend door een zwaar en heftig leven, je wou daar weg, de straat trok harder aan jou, harder dan het moedergevoel. Je vroeg me of ik kleding mee had voor de baby, toen je zag dat dat zo was, mocht ik gaan…Voor mij was het heel emotioneel, ik liet dit niet zien, maar het was het heftigste dat ik ooit had mee gemaakt.

Gelijk na dit bezoek ging ik door naar jou/onze dochter. Daar was ze dan, zo klein en volmaakt. De zwangerschap was zwaar geweest voor jou, maar helemaal voor haar. Door de verkeerde keuzes lag ze nu te vechten, maar ze was sterk en deed het super! Heel even mocht ik haar aanraken, zonder woorden heb ik haar verteld dat ik voor altijd voor haar ging zorgen. Dat alles goed zou komen en dat haar grote zus thuis op haar wachtte. Ik kon het niet hardop zeggen want er was zoveel begeleiding in de kamer, zoveel mensen die te maken hadden met jou en de baby.

Die dag verliet jij het ziekenhuis en namen wij de verzorging van de baby over. Het voelde zo vertrouwd en toch ook zo vreemd. Maar de kleine deed het geweldig op onze zorgen en mocht twee dagen later met ons mee naar huis.

Vlak voor je bevalling belde je mij, nooit had je mijn nummer mogen hebben, maar het was zo en ik besloot je terug te bellen. Misschien was je in nood, had je hulp nodig. Maar je wou gewoon even met me praten. Je vertelde hoe ze zou gaan heten en zei me dat ik voor haar mocht zorgen. Je zou daarna zelf heel erg je best gaan doen en dan zelf voor de kindjes gaan zorgen. En terwijl ik wist dat die kans heel klein was, vertelde ik je dat dit een heel goed plan was en dat je er voor moest gaan. Dat je de meiden altijd kon blijven zien….

Toch is die dag nooit gekomen. Je sms-te me in het begin wel eens, dat maakte mij nerveus en ook wel een beetje bang, maar dit duurde niet lang, het contact verdween. Ik weet dat het je (nu) niet lukt om de meisjes te zien, dat het niet gaat en ik weet ook dat het misschien voor de meisjes nu ook beter is. Toch hoop ik dat jij en zij op een dag sterk genoeg zijn, tot de tijd zal ik ze vertellen dat je van ze houdt. Want dat is wel zo toch?

Op een dag hebben ze recht op de waarheid. De oudste kent het verhaal, een beetje, ze vraagt vaak naar jou. Ze heeft een foto van jou, een foto van toen het nog een beetje goed met je ging. Dat beeld houden we voor haar nog even vast in de hoop je ooit op die manier nog te zien.

Je meisjes zijn veilig en op hun plek. We houden met heel ons hart van hun. Ze zijn het mooiste dat ons ooit is overkomen. Maar dat neemt niet weg dat ik het moeilijk vind. Op verjaardagen denk ik aan jou, op kerstdagen ook, eigenlijk ben je er voor mij altijd een beetje bij.

Lieve…blijf sterk, probeer te vechten. Neem hulp aan, het is het zo waard. De meisjes zullen hier opgroeien dat weet jij, dat weet ik, maar jij zult altijd hun moeder blijven en ik hun mama zijn.

Liefs,

6 gedachten over “Voor de moeder van mijn meisjes”

  1. Prachtige ontroerende verdrietige eerlijke blog!
    De meisjes hebben zo veel geluk gehad dat ze bij jullie mochten komen wonen en jullie je harten hebben opengesteld voor hun. Hun moeder mag enorm dankbaar zijn dat jullie nu hun ouders zijn en ze in een warm veilig thuis opgroeien!
    Ga door met schrijven
    X

    Liked by 1 persoon

  2. Wauw wat een bijzondere blog, een kijkje in je moederhart… dat is het mooiste dat er is, in iemands moederhart kijken, de emotie en de liefde voelen! Maar o wat dubbel dit allemaal zeg! Ik vind het geweldig hoe je de moeder van de meisjes een plaats geeft!!
    Ga door met bloggen! Xxx mama Mirjam

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s