Blogs

Midlife crisis?

Midlife crisis?
foto gemaakt door @ilonadebrabander

Ik geef het toe, ik heb er last van, de midlife crisis!

Bijna 36, dat is dus afgerond 40 en dat vind ik dus echt wel een dingetje. Opeens ben je een vrouw en geen meisje meer. Waar zijn die jaren dan gebleven? Waarom lijkt het alsof de tijd van 25 naar 35 jaar voorbij is gevlogen? Soms denk ik terug aan de tijd dat Jef en ik net samen waren. Nog jong en de hele toekomst voor ons. Wat als we toen hadden geweten wat er allemaal nog komen ging. Hadden we het dan anders gedaan? Eigenlijk zijn dit vragen die je jezelf helemaal niet moet stellen. Wat heb je aan het antwoord, je kunt de tijd immers niet terug draaien.

Toch heb ik soms spijt, spijt van keuzes die ik destijds gemaakt heb. Zo had ik toch liever door willen leren en niet al zo jong fulltime gaan werken. Ik had meer van de wereld willen zien. Want ik zeg altijd wel dat ik geen vakantieganger ben, maar als ik dan foto’s van anderen zie of verhalen hoor van verre reizen dan heb ik spijt dat ik dat niet heb gedaan. Toen wij een paar jaar samen waren begonnen wij aan onze kinderwens. Als ik van tevoren had geweten dat dit zo lang zou duren, dat het zo zwaar zou worden dan had ik misschien veel eerder de handdoek in de ring gegooid. Ik vind het soms zonde dat we zoveel jaren verdriet hebben gehad. In deze jaren zijn we zoveel vrienden verloren, soms door hun, maar soms ook door onszelf want ons leven bestond uit niet anders meer dan onze kinderwens. Achteraf had ik meer energie in vriendschappen willen steken, zodat er nu wat meer over waren gebleven.

Nu klinkt het misschien heel depressief en ongelukkig en dat ben ik absoluut niet. Maar soms (misschien komt het ook door de decembermaand) sta je gewoon wat meer stil bij het verleden. En nee, ik had het nooit anders gewild, want als ik had geweten dat we na 10 jaar toch nog zwanger zouden raken dan had ik misschien nooit de keuze voor pleegzorg gemaakt. En juist met die keuze ben ik zo ontzettend blij, deze volgorde, eerst pleegmoeder worden van een meisje van 1, daarna van een baby van nog geen 3 dagen oud en als kers op de taart ook zelf nog zwanger raken, is de mooiste volgorde die er maar kan zijn. Want ik besef me hierdoor juist heel goed hoe dankbaar ik moet zijn.

En als ik dan in de spiegel kijk en zie dat ik ouder word moet ik soms wel even slikken. Ik voel me soms nog steeds dat meisje van toen. Maar nu ben ik toch echt moeder, met de daarbij behorende wallen door slaapgebrek, de eeuwige knot op mijn hoofd en een trui met kwijl en snot! En dus moet ik het gewoon accepteren dat ik ouder word, blij zijn dat ik ouder mag worden. Me gelukkig prijzen met wat ik heb en wie ik ben. Het perfecte leven bestaat denk ik ook niet. Ieder huisje heeft zijn kruisje en het gras van de buren is echt niet groener dan dat van ons.

Dus die neptieten en de ooglidcorrectie stellen we nog maar even uit! Ik blijf gewoon bij dezelfde vent, want dat is immers nog steeds de liefste en de mooiste en niet onbelangrijk mijn beste vriend.

Dit is wat het is en het is goed, het is perfect, perfect voor mij.

Liefs Deb

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s