Blogs

Wankele toren

Mijn grootse kanjer, 6 jaar geleden maakte ze ons papa en mama, werden we door haar een gezin. Het gezin waar we al zolang naar verlangde. Voor je pleegouder kunt worden moet je een cursus volgen, of soms (zoals bij ons) rol je er via via in en krijg je alleen de screenings gesprekken. In deze gesprekken benoemen ze alle aspecten, wat mij bijgebleven is dat ze vooral de punten benoemden die mis konden gaan, de moeilijke kanten van pleegzorg. Maar op dat moment dacht ik, het zal allemaal wel meevallen…. hoeveel gedragsproblemen kan een meisje van nog geen jaar nou hebben? Nu zes jaar later kom ik daar wel van terug…

Het eerste levensjaar is zo ontzettend belangrijk. Dat is het jaar dat de hechting opgebouwd wordt, en dat eerste jaar heeft ons meisje gemist. Ze heeft voordat ze bij ons kwam eerst nog in twee crisis pleegzorg gezinnen gewoond, natuurlijk kreeg ze daar ook liefde en aandacht, maar de basis is zo anders dan bij een normale situatie. Toen ze bij ons kwam zijn we gaan werken aan de hechting. Wat in het begin best moeilijk was. Je bent opeens een gezin, maar je kent elkaar nog helemaal niet. Het vertrouwen in elkaar moet nog groeien en dit heeft best een tijdje geduurd. Ik weet nog zo goed dat ik tegen mijn man zei “het voelt een beetje alsof we een logee hebben”, maar deze logee bleef, en het perspectief was zelfs dat ze voor altijd zou blijven. Het waren best moeilijke tijden, maar met hele kleine stapjes ging ze vooruit. De angst verdween uit haar oogjes en ze begon steeds meer naar ons toe te trekken. We leerde elkaar steeds beter kennen en het vertrouwen en onze band begon te groeien.

Toch is er altijd een wankel stukje gebleven. Je moet het zien als een torentje, als het eerste blokje niet goed staat, dan staat de toren wankel of valt zelfs om. Zo is het ook bij haar. Soms merken we hier tijden niets van en soms is het weer wat erger. Dan heeft ze veel vragen, of soms alleen een gevoel en weet ze niet wat er is. Het is zo sneu om haar dan te zien worstelen met haar emoties. Omdat ze nog zo klein was heeft ze geen goed beeld bij wat er gebeurd is, maar van binnen weet ze dat het anders is dan bij anderen. En juist dat anders zijn is wat haar steekt. Ze wilt niet anders zijn, ze wilt niet dat anderen weten dat ze een pleegkindje is. Ze haat het woord!

Het heeft best een tijdje geduurd voordat ik zelf goed om kon gaan met haar hechtingsprobleem, en nog vind ik het wel eens moeilijk. Ik probeer tegenwoordig iets verder te denken, me iets meer in haar te verplaatsen. En dat is eigenlijk precies wat anderen ook eens zouden moeten doen. Want het valt mij op dat mensen soms een vooroordeel hebben, dat ze soms al met 1-0 achter staat nog voordat ze weten wie ze (echt) is. En dat vind ik erg…. mensen vergeten soms dat ze, ondanks dat ze nu op haar plekje is, wel een rugzak heeft. Ze draagt voor altijd een verhaal met zich mee. Van dit verhaal weet ze inmiddels een aantal hoofdstukken, maar lang nog niet alles. Ze is daar nog te jong voor en geloof me, het is geen love story…

Afgelopen week, werd ik (weer) aangesproken op haar gedrag. Wij merken zelf dat haar emoties of heel groot, of heel (te) klein zijn. Als ze boos is, dan is ze ook echt boos, als ze zich stoot is de wereld te klein, maar heeft ze hoge koorts of keelontsteking dan hoor je haar niet. Dit is natuurlijk niet zoals het zou moeten. Op school bijvoorbeeld zit dit haar wel eens in de weg. Als ze niet mee mag spelen, ziet ze dit als een afwijzing en dat is voor haar het ergste wat er is. Dit komt waarschijnlijk omdat ze als baby al afgewezen werd. Ze uit zich dan in schelden en boos doen, of gaat dan plagen….en nee ik praat haar gedrag niet goed, maar ergens begrijp ik haar wel. Het is onmacht… achter het boze masker, zit het bange kind. Ik zou zo graag willen dat anderen dit ook eens zagen. Dat ze zouden zien, hoe onwijs goed ze het eigenlijk doet. Waar ze vandaan komt, en waar ze nu staat. Want wij zijn zo ontzettend trots op haar. De boosheid die vroeger veel vaker aanwezig was, maakt steeds meer plaats voor blijheid en oprecht geluk, ze is sociaal en heeft een heel lief karakter. Ik hoop zo dat mensen dat ook zien, en dat dat wankele blokje het haar in de toekomst niet te moeilijk zal gaan maken. Dat ze leert om te gaan met afwijzingen, met vooroordelen en dat ze de moeilijke vragen over haar situatie met opgeheven hoofd kan beantwoorden. Dat ze zich niet hoeft te schamen, maar dat ze trots kan zijn op wie ze is!

Liefs Deb,

Een gedachte over “Wankele toren”

  1. Jeetje Deb.

    Toen ik je blog las kreeg ik tranen in mijn ogen. Wat kunnen jullie trots op jullie zelf zijn en wat een lieve ouders heeft jullie dochter(s).
    Inderdaad zouden mensen soms verder moeten kunne kijken dan alleen het oppervlakkige. Maar dat is zo moeilijk.
    Ik kan alleen maar zeggen wat fijn dat zij in zo’n lief en warm gezin terecht is gekomen.

    Ik wens jullie hele fijne kerstdagen en een goed 2019 met meer begrip.

    Sandra Rijgersberg

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s