Blogs

Mijn bevalling van Bobbi Lynn

Nu Bobbi bijna twee wordt denk ik veel terug aan de bevalling, ik wil het graag met jullie delen!

Nooit hadden we verwacht dit ook nog mee te mogen maken. Na 10 jaar ziekenhuis, hadden we het stukje “zelf zwanger worden” wel echt afgesloten. Ik was de eerste weken, misschien zelfs wel de gehele zwangerschap dan ook in shock! We hadden net ons huis verkocht en zouden bij mijn ouders gaan wonen tot ons nieuwbouwhuis klaar was. Ik heb echt wel even gedacht, hoe dan? hoe gaan we dit allemaal doen? Maar dit wondertje was zo bijzonder, de rest was bijzaak!

Ik was 7 januari 2017 uitgerekend, maar had zelf sterk het voorgevoel dat ze rond de kerstdagen zou komen. Maar nee hoor! Ze vond het wel prima in mijn buik. Al vrij vroeg in de zwangerschap had ik last van harde buiken, ik kon haar dan bijna niet voelen en omdat ik daarvoor al vaak in het ziekenhuis was geweest voor een CTG werd ik medisch. Ook de laatste weken voelde ik weinig leven en dat maakte me nerveus. Ik was bang dat het niet goed zou gaan en gaf in het ziekenhuis aan echt niet overtijd te willen lopen. Ik zou woensdag 11 januari ingeleid worden, maar dit bleek niet nodig!

Zondags 8 januari rommelde het een beetje in buik, we besloten lekker even naar het bos te gaan voor een wandeling, lopen (waggelen) is goed zeggen ze, dus wie weet! Het was heerlijk en ik genoot nog even van mijn dikke buik. Die avond begon het een beetje te rommelen, toen we naar bed gingen kreeg ik steeds vaker achter elkaar harde buiken en buikpijn, de weeën kwamen om de 5 minuten en al snel belde we het ziekenhuis. Omdat we bij mijn ouders woonde hadden we aangegeven zo snel mogelijk naar het ziekenhuis te willen. Gelukkig was er plek en mochten we komen.

Rond middernacht kwamen we aan in het ziekenhuis, ik had nog maar 1 cm ontsluiting en de weeën werden alleen maar zwakker. Ik voelde me echt een beetje stom, thuis was het zoveel heftiger dan in het ziekenhuis. Het was beter om naar huis te gaan, misschien zou het dan weer op gang komen. Dus gingen we rond 05:00 weer terug naar huis. Wat een domper was dat. Bij thuiskomst wel nog even kunnen slapen, het bleef wel rommelen maar de regelmaat van de weeën kwam niet terug. Toen ik in bad ging, leek het weer te beginnen. We besloten het ziekenhuis te bellen om te overleggen hoe nu verder. We mochten terug komen en ze zeiden dat ik dit keer niet meer naar huis zou hoeven.

Rond 11:00 waren we weer terug in de verloskamer en besloten ze me nog een paar uurtjes te laten. Even af te wachten of het vanzelf opgang zou komen en of ze misschien daarna mijn vliezen konden breken. Rond een uur of 14:00 kwamen ze kijken en had ik 2 cm ontsluiting en konden mijn vliezen worden gebroken. Ik had heel veel vruchtwater en de kleine had erin gepoept, maar daar werd weinig actie voor ondernomen. Het breken van de vliezen had weinig invloed op de weeën en daarom besloten ze me opwekkers te geven zodat het wat sneller zou gaat. Nou dat hielp wel, binnen no time zat ik in een enorme weeën storm. Ik kon ze niet goed opvangen, het waren rugweeën waardoor ik totaal niet kon liggen en echt niet wist wat ik moest doen. Ik was helemaal in paniek en het puffen lukte voor geen meter. Ik had mezelf zo voorgenomen om zonder pijnbestrijding te bevallen, rustig te blijven en alles zelf te doen. Maar daar kwam ik al snel van terug! Ik schreeuwde om een ruggenprik, hoe sneller hoe beter. Die uitleg die ze kwamen geven, kon me gestolen worden! Helaas kon de anesthesist niet naar de verloskamer komen en moest ik met bed en al naar de OK, voor me gevoel duurde dit allemaal zo lang. Door mijn gebibber en door de weeën kon ik echt niet stil zitten. Het prikken ging moeizaam en de anesthesist twijfelde of de ruggenprik goed zat. Binnen een halfuur zou ik minder moeten voelen….. ik had er zoveel meer van verwacht. Je leest wel eens dat vrouwen dan even kunnen rusten en de ontsluiting gewoon verder gaat. Nou bij mij was dat dus niet zo! Net toen ik dacht dat de ruggenprik zijn werk deed, zagen ze op de monitor dat ik gewoon geen weeën meer had. De opwekkers gingen dus weer aan, nog een standje hoger. Ik had nog steeds heel veel pijn, maar ik kon het nu wel beter aan. Een paar uur lang kon ik de weeën goed opvangen en dacht ik top bezig te zijn. Voor mijn gevoel zat ik zeker op 8 cm en kon ik bijna gaan persen. Zo voelde het immers wel…. maar helaas bleek dit niet zo te zijn. Ik had pas 4 cm ontsluiting en dat persen zou volgens hun komen omdat ik naar de wc moest. Dat wilde ik dan wel proberen, maar dat mocht dus niet, althans niet op de wc, ik moest in bed blijven. Toen ik zei dat ik niet in bed ging kakken zei de zuster “dan zie ik het zo wel met persen”….. dat vond ik zo gemeen, dat zeg je toch niet!

Uiteindelijk bleek dat de kleine meid helemaal verkeert lag, een soort van schuin waardoor ik persdrang had. Bij de laatste meting was de ontsluiting 5 cm, maar er zat een rand waardoor de ontsluiting weer minder werd. Zoals ze er nu voor lag zou ik haar er niet uit krijgen en daarom besloten ze rond 23:30 opeens dat het een keizersnede moest worden. Er werd een spoedteam opgeroepen en om 00:00 lag ik op de OK. In eerste instantie wilde ze gebruik maken van de huidige ruggenprik, maar daar raakte ik van in paniek. Want die zat toch niet goed? Ik had nog steeds veel pijn, veel meer dan volgens mij de bedoeling was bij een ruggenprik. Op de OK kreeg ik een mega wee en toen zag de anesthesist dat er een nieuwe ruggenprik moest komen. Oh wat was ik daar blij mee! De sfeer op de OK was super goed, iedereen was zo lief en ik vond het zo bijzonder. Mijn lieve schat zat naast me en al snel werd de spiegel erbij gehaald en zag ik het hoofdje van de kleine uit mijn buik komen. Daar was ze dan eindelijk! Op 10 januari 2017 om 00:29 is Bobbi Lynn geboren.

Ik kijk heel positief terug op de bevalling, ondanks dat het echt niet makkelijk ging. Dat het lang duurde is mij niet eens echt bijgebleven. Ik vond het de mooiste dag van mijn leven! Zo bijzonder en geweldig mooi. De volgende dag kwamen de meiden kijken bij hun kleine zusje…. dat moment, mooier kan het nooit meer worden.

 

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s