Blogs

De medische molen

Ergens heb ik het altijd al geweten dat het niet makkelijk zou gaan, als klein meisje zei ik al dat ik een eigen kindje wou en een kindje wou adopteren, nu ruim 11 jaar later lijkt ons verhaal hier toch wel een beetje op.

November 2007, we gooiden de pil weg en waren er klaar voor om een gezin te worden. Toen het na een jaar nog niet gelukt was, besloten we naar de huisarts te gaan. Die stuurde ons door naar het ziekenhuis en het hele circus begon.

In eerste instantie konden ze niet echt iets vinden, maar omdat ik wel veel menstruatie klachten had besloten ze een hysteroscopie te doen. Ik bleek endometriose te hebben en de arts had veel weg kunnen halen. Vol goede moed begonnen we daarna aan IUI met daarbij hormonen, na drie pogingen hadden we daar zelf niet veel vertrouwen meer in en wilde we verder. We kwamen niet in aanmerking voor IVF, maar wel voor ICSI, hierbij wordt de zaadcel rechtstreeks in de eicel gebracht om zo de kans van slagen te verhogen. Ik had veel hormonen nodig, jeetje wat was dat zwaar. Ik veranderde enorm, was heel nerveus, maar had ook enorme stemmingswisselingen. Steeds vaker moest ik mij ziekmelden omdat ik niet in staat was om te werken. We leefde toe naar het moment van punctie, de eerste keer was dit enorm spannend en eng. Ik las op internet vooral veel horror verhalen en was daarom heel bang. Eerlijk is eerlijk een punctie is echt wel pijnlijk, ik had enorm veel eicellen en daarom duurde het extra lang. Ik kan het me niet heel goed meer herinneren maar ik weet nog wel dat ik zo moest huilen en me daar steeds om bleef verontschuldigen. Uiteindelijk had ik meer dan 30 eicellen, maar een klein deel hiervan was goed genoeg om te gebruiken en daarvan raakte er maar twee bevrucht, helaas was de kwaliteit hiervan niet goed en zeiden de artsen met terugplaatsen al dat we niet teveel hoop moesten hebben. De eerste poging mislukte en ondanks de vele eicellen hadden we niets in de vriezer voor een volgende poging. Dus moesten we weer opnieuw beginnen, dit keer met andere hormonen, in de hoop dat het dan beter zou gaan. Ondertussen was ik totaal mezelf niet meer, we hadden het echt heel zwaar. Steeds vaker hoorde we dat we het los moesten laten, er niet zo mee bezig moesten zijn….. ik vond dat zo een onzin… als je iets heel graag wilt en je zit in de medische molen dan kan je het niet loslaten, was het allemaal maar zo simpel.

Bij de tweede poging hadden we drie bevruchte embryo’s die ze gingen terugplaatsen, maar terwijl ik daar lag, zei de arts dat we misschien beter aan eiceldonatie konden gaan denken….

Twee mislukte ICSI pogingen en een ziekenhuis dat ons niet meer kon helpen….

Via via wisten we dat er in Spanje een kliniek zat die aan eiceldonatie met een anonieme donor doet. Een arts in België zou ons kunnen helpen om met de kliniek in contact te komen. Vol goede moed, maar ook met het besef dat dit onze laatste kans was, gingen wij naar België. De arts zag toch nog kansen om zelf zwanger te worden en wilde nog een aantal onderzoeken doen. Haar conclusie was dat ze niet zou weten waarom ik niet zwanger kon worden, ze zei “als ik jou niet zwanger krijg, dan weet ik het niet meer”  We besloten onze laatste ICSI poging in België te gaan doen, ze gingen anders te werk dan in Nederland en alles zag er goed uit, de punctie in België gaat met een roesje, dit was echt geweldig! Helaas bleek ook dit keer dat de embryo’s niet goed waren. De derde poging was mislukt, het was klaar…

We hadden zoveel verdriet, inmiddels waren we echt al jaren verder en bestond ons leven alleen nog maar uit ziekenhuis bezoeken, hormonen en verdriet. In het begin kregen we nog veel steun van vrienden en familie, maar hoe langer alles duurde hoe minder dat werd. Voor ons gevoel stonden we er echt alleen voor en waren er maar weinig mensen die ons echt begrepen. Om ons heen werd iedereen zwanger, dat was zo moeilijk. Natuurlijk ben je blij voor de ander, maar je zou het zelf ook zo graag vertellen.

De arts in Belgie stelde voor om een dossier aan te gaan maken voor eiceldonatie, het zou heel veel geld gaan kosten. Konden we dit wel betalen? En wat als het niet zou lukken? We stonden echt voor een hele moeilijke keuze.

Vrienden van ons hadden een huisje in Spanje en vroegen ons spontaan om mee te gaan. Dit hadden we echt even nodig en we gingen een lang weekend mee. In dat weekend was er een Spaans festival in het dorp, terwijl we daar liepen keek ik om me heen. Ik zag de Spaanse vrouwen en bedacht me dat één van hun onze donor zou kunnen worden. Opeens greep het me naar de keel, dit was helemaal niet wat ik wou. Ik wou een kindje van ons samen…

Eenmaal thuis besloten we alles even te laten. Te verwerken wat er de afgelopen jaren was gebeurd. Maar al snel kwamen we met iemand in contact die een pleegzoon had. Hij vertelde dat er vlakbij een meisje van 9 maanden was waar een gezin voor werd gezocht. Toen wist ik het…..dat wordt onze dochter. Ik trok de stoute schoenen aan en belde met het crisis pleeggezin waar ze op dat moment woonde en zo ging het balletje rollen. We kregen verschillende gesprekken met jeugdzorg. Vooral alle negatieve verhalen kwamen voorbij, wat er allemaal mis kon gaan en hoe zwaar het zou gaan zijn. Toch lieten wij ons hier niet door afschrikken en waren we vastbesloten ervoor te gaan. Na veel gesprekken en screenings werden we goed gekeurd, we zouden pleegouders worden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s